«Τώρα θα σε κάνουμε πρόεδρο»: Από το ισπανικό κάμπινγκ στον ΣΥΝ και από το Καράκας στον Φλαμπουράρη

Οι δημοτικές εκλογές του 2006, θα άλλαζαν τη ζωή του Αλέξη Τσίπρα. Όπως ο ίδιος γράφει, η επιτυχία της υποψηφιότητας του για τον δήμο Αθηναίων, όπου συγκέντρωσε ποσοστό 11%, του προσέφερε ανέλπιστη δημοσιότητα. Σε σημείο που δεν ήξερε πως να τη διαχειριστεί. Μάλιστα, περιγράφει πως έκανε μεταβολή και έφυγε από σούπερ μάρκετ των Εξαρχείων, όταν έβλεπε τριγύρω το πρόσωπο του, σε προεκλογικές αφίσες.

Ωστόσο, ήταν η αρχή των όσων ακολούθησαν. Το ενδιαφέρον στην ιστορία, είναι πως παρά το γεγονός ότι αποτελούσε το πιο «καυτό» όνομα στον χώρο της Αριστεράς, στις εκλογές του 2007, δεν ήταν υποψήφιος βουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ. Πάντως, ο Αλέκος Αλαβάνος δεν τον άφησε αναξιοποίητο.

Από τις όχθες του Γουαδαλκιβίρ, εκπρόσωπος του ΣΥΝ

«Στις εκλογές, λοιπόν, στις 16 Σεπτεμβρίου 2007, το όνομά μου δεν βρισκόταν στις λίστες του κόμματος. Συμμετείχα, όμως, στη μάχη από την πρώτη γραμμή. Λίγες εβδομάδες νωρίτερα, στις 17 Αυγούστου, ο τότε Πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής είχε προκηρύξει πρόωρες εκλογές. Βρισκόμουν με την Μπέττυ στην Ισπανία, σε ένα κάμπινγκ στις όχθες του Γουαδαλκιβίρ, στην Ανδαλουσία.

Είχα κλείσει το τηλέφωνό μου, όπως συνηθίζεται τον Δεκαπενταύγουστο, και όταν το άνοιξα δύο μέρες αργότερα, βρήκα δεκάδες μηνύματα και αναπάντητες κλήσεις. Ο Αλαβάνος με αναζητούσε επίμονα για να αναλάβω εκπρόσωπος Τύπου στην προεκλογική εκστρατεία. Καθώς είχε ξεκαθαριστεί ότι δεν θα ήμουν υποψήφιος, ήθελε να με αξιοποιήσει για να δώσει νεανικό τόνο στην καμπάνια.

Χωρίς πολλή σκέψη, πήρα το πρώτο αεροπλάνο για την Αθήνα και ακόμη θυμάμαι τις τύψεις μου για το ακριβό εισιτήριο που χρειάστηκε να καλύψει το κόμμα, γιατί δεν μπορούσα να το πληρώσω. Η προεκλογική περίοδος ήταν σύντομη αλλά σκληρή και σημαδεύτηκε από τις καταστροφικές πυρκαγιές στην Πελοπόννησο, με δεκάδες νεκρούς».

Διάδοχος του Αλαβάνου

Το «ταξίδι» του Τσίπρα, δεν θα τελείωνε στον ρόλο του εκπροσώπου Τύπου του Συνασπισμού, αλλά θα είχε και συνέχεια, που θα τον οδηγούσε λίγους μήνες αργότερα, στο να γίνει ο νεότερος πρόεδρος κόμματος στην Ελλάδα, σε ηλικία μόλις 33 ετών.

«Στις 27 Νοεμβρίου 2007, ο Αλέκος Αλαβάνος ανακοίνωσε, ενόψει του επικείμενου Συνεδρίου του κόμματος, ότι για προσωπικούς λόγους δεν θα ήταν ξανά υποψήφιος Πρόεδρος του ΣΥΝ.

Ήταν μια απόφαση που αιφνιδίασε τους περισσότερους, γιατί δεν υπήρχε εμφανής λογική πίσω της: η παραμονή του στην ηγεσία ήταν σύντομη, ενώ το εκλογικό αποτέλεσμα είχε θεωρηθεί ικανοποιητικό. Παρά τις επίμονες προσπάθειες των ηγετικών στελεχών να τον μεταπείσουν, εκείνος επέμεινε, επικαλούμενος και λόγους υγείας.

Κι ενώ δεν είχε μιλήσει ποτέ απευθείας μαζί μου για το ζήτημα, σε άτυπες συζητήσεις με στελέχη της Πολιτικής Γραμματείας φέρεται να με είχε υποδείξει ως πιθανό διάδοχό του», αναφέρει στην αφήγηση του».

Από τη Βενεζουέλα στο σπίτι του Φλαμπουράρη

Τις συζητήσεις στο παρασκήνιο της Κουμουνδούρου, γύρω από το όνομα του, τις αγνοούσε. Μάλιστα, ετοιμάζονταν να ταξιδέψει στο Καράκας, όπου θα είχε την ευκαιρία να ακούσει και τον αγαπημένο διεθνώς πολιτικό της ρεφορμιστικής Αριστεράς, τότε Πρόεδρο της Βενεζουέλας, Ούγκο Τσάβες.

«Με συνόδευε ο τότε υπεύθυνος Διεθνών Σχέσεων του ΣΥΡΙΖΑ, Κώστας Ήσυχος, βαθύς γνώστης και λάτρης της Λατινικής Αμερικής, μια και γεννήθηκε, μεγάλωσε και είχε συγγενείς στα προάστια του Μπουένος Άιρες της Αργεντινής. Στο Καράκας, μάλιστα, είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω από κοντά την κεντρική ομιλία του Ούγκο Τσάβες και αργότερα να συναντηθώ με τον Υφυπουργό Ενέργειας της Κυβέρνησης.

Στην επιστροφή από το Καράκας κάτι πήγε να υπονοήσει ο Ήσυχος στο αεροπλάνο, και σχεδόν τον αποπήρα. «Άσε, ρε Κώστα, κόψε το δούλεμα», του είπα, και σταμάτησα τη συζήτηση αμέσως.

Μόλις όμως επέστρεψα στην Ελλάδα, βρήκα στο κινητό μου τηλέφωνο μήνυμα από τον Αλέκο Φλαμπουράρη, που μου ζητούσε να τον επισκεφτώ επειγόντως στο σπίτι του. Πήγα με τη βαλίτσα στο χέρι. Με καλωσόρισε, με κέρασε καφέ, με ρώτησε για τη Βενεζουέλα κι εγώ άρχισα να του αναλύω το φαινόμενο Τσάβες (…)

«Κάποια στιγμή του λέω:

-«Για να σου μιλήσω για τη Βενεζουέλα με κάλεσες;»

- «Όχι», μου απάντησε με τον γνωστό του μειλίχιο τρόπο.

-«Τι έγινε;»

-«Ο Αλαβάνος επιμένει να παραιτηθεί».

-«Δεν τον πείσατε ότι είναι λάθος;»

-«Προσπαθήσαμε, αλλά δεν τα καταφέραμε».

-«Και τώρα;»

-«Τώρα θα κάνουμε εσένα Πρόεδρο», μου πέταξε τη χειροβομβίδα με όσο πιο φυσικό ύφος μπορούσε.

Στην αρχή αρνήθηκα και να το συζητήσω. Ήταν εξαιρετικά πρόωρο ακόμα και ως σκέψη. Ο Αλέκος όμως επέμεινε. Τον ρώτησα ποιανού ιδέα ήταν αυτή και μου απάντησε πως ήταν του Αλαβάνου, αλλά συμφωνούσε και ο Βούτσης.

Του απάντησα πως όπως και να είχε η κατάσταση, έπρεπε να το ξεχάσουν. «Εγώ δεν θέλησα να γίνω Βουλευτής, ρε Αλέκο, θα γίνω Πρόεδρος;»

Ο Φλαμπουράρης, με πατρική συγκατάβαση και με την ηρεμία της εμπειρίας, μου ζήτησε να μην απαντήσω αμέσως. Να το σκεφτώ για δυο-τρεις μέρες.

«Αυτά τα πράγματα μερικές φορές δεν τα κανονίζουμε εμείς, μας έρχονται χωρίς να το καταλάβουμε», μου είπε.

«Να θυμάσαι, όμως, ότι κανείς δεν μετάνιωσε για αποφάσεις που έλαβε παίρνοντας ρίσκο. Όλοι μετανιώνουν για ευκαιρίες που άφησαν να χαθούν». Ήταν πολύ βαριά τα τελευταία αυτά λόγια για να μην με προβληματίσουν.

Σε ηλικία 34 ετών, στο 5ο Συνέδριο του ΣΥΝ, στις 10 Φεβρουαρίου 2008, κατά τη μυστική ψηφοφορία, στην οποία είχε απέναντι την υποψηφιότητα του Φώτη Κουβέλη, εκλέχτηκε πρόεδρος με το 70,4% των ψήφων των συνέδρων.